Medyanın ılımlı ve şahin DTP'lileri - Deniz Baran

 

22 Temmuz seçimleri sonrası DTP'nin grup oluşturacak sayıyla Meclise girmesini neredeyse herkes bir "şans" olarak değerlendirdi.

DTP'nin Mecliste olması Kürt sorununun çözümü için gerçekten de bir şans olabilirdi. Ama hükümetin kastettiği şansın, DTP'yi "Kürtlerin taleplerini dillendirmekten vazgeçen, PKK'yi terör örgütü olarak niteleyen, tamamen sistemin sınırları içine çekilmiş" bir partiye dönüştürmek olduğu çok geçmeden anlaşıldı. Kapatma davası, dokunulmazlıkların kaldırılması girişimi, yöneticilerine, üyelerine yönelik gözaltı ve tutuklama furyası, binalarına yönelik fiili saldırılarla adeta yoğun bir "terörle" karşı karşıya bırakılan DTP, PKK'yi "terörist" ilan etmeye zorlandı. DTP'nin terörle sindirilemeyeceği anlaşılınca Erdoğan ağzındaki baklayı çıkardı ve "PKK'ye terörist demeyen DTP'nin mecliste yerinin olmadığını" buyurdu.

Madem DTP Kürtlerin haklarını savunmaya, taleplerini dillendirmeye, demokrasi mücadelesine devam ediyordu, öyleyse yerine uluslararası arenada da kabul görecek yeni bir muhatap ikame edilemez miydi? Erdoğan'ın zihin dünyasına göre bu mümkündü, zira DTP'de 20, AKP'de 75 Kürt vekil vardı. Öyleyse AKP Kürtleri DTP'den daha çok temsil ediyordu.

Nitekim Erdoğan partisinde 75 Kürt milletvekili olduğunu açıklayarak, Kürtleri DTP'nin değil kendilerinin "temsil ettiğini" iddia etmeye başladı. Partisindeki vekiller Kürtlerin talepleri için tek kelime etmemiş olsalar da sayısal olarak daha fazla olduklarına göre, AKP Kürtleri daha fazla temsil etmiş oluyordu! Hatta Erdoğan, Kürt vekillerini diplomasi yürütmeleri için gruplar halinde Avrupa ülkelerine gönderereceğini bile açıkladı.

Ancak bu taktiğin tutmayacağı baştan belliydi. Hem bu "Kürt vekillerin" Kürtlerin temsilcisi olduğu iddiasının inandırıcı olmaması, hem de güçlü bir Türk-İslam sentezi geleneğinden gelen milliyetçi parti kadrolarının tepkisi nedeniyle Erdoğan bu düşüncesinden çarketti. Hatta Erdoğan, ABD elçisi Wilson'un Ankara'da Kürt vekillerle yaptığı toplantılara ilk gün katılan vekillerini uyardı, sonraki toplantılara davetli olanları da katılmaktan vazgeçirdi.

KİM GÜVERCİN, KİM ŞAHİN?

Yargı ve siyaset eliyle başlatılan DTP'yi sindirme konsepti, medyanın da aktif katılımıyla psikolojik bir saldırı dalgasına dönüştü. DTP içerisinde her partide varolan kimi görüş farklılıkları kullanılarak adeta "iyi DTP'li-kötü DTP'li" yaratılmaya çalışıldı. Kısa zaman öncesine kadar güvercin olan Leyla Zana, "şahin", şahinlerin simgesi olarak gösterilen Aysel Tuğluk "güvercin" oluverdi.

Ancak şunu da görmek gerekiyor. Kimi DTP milletvekili ve yöneticileri de açıklama ve tavırlarıyla farkında olmadan bu kesimlere malzeme sundular. Örneğin kimi milletvekillerinin kongrenin özgür iradesiyle eşbaşkan seçilen Nurettin Demirtaş'a yönelik, "meclis dışından bir genel başkanı içlerine sindiremedikleri" yolundaki açıklamaları ve yine Demirtaş'ın da bu milletvekillerine basın açıklamasıyla yanıt vermesi... Ya da kimi milletvekillerinin, basına açıklanan operasyonlara karşı yapılacak eylemlere ilişkin MYK kararları hakkında, bu kararların partiyi değil açıklamayı yapan yöneticileri bağladığını söylemeleri...

Her partide olduğu gibi DTP içinde de görüş ayrılıklarının olması son derece doğaldır ve yararlıdır da. Ancak parti içi sorunların parti organları yerine medya üzerinden dile getirilmesi, partiyi yıpratmaya çalışanlara malzeme vermekten başka işe yaramıyor. DTP içerisinde yapay çelişkiler yaratma, varolan çelişkileri derinleştirerek bölünmeye doğru bir süreç başlatma amacında olanlar bu tavır ve açıklamalardan besleniyorlar.

Peki gerçekten DTP içinde şahinler ve ılımlılar diye tanımlanabilecek iki ayrı grup var mı? Ya da parti yönetimiyle meclis grubu arasında bir uyumsuzluk veya sorun yaşanıyor mu?

Türk basınına bakılırsa, bir gün ılımlı olan, bir hafta sonra radikal, bir kaç gün sonra yeniden ılımlı olabiliyor; bir köşe yazarına göre ılımlı olan, bir başka yazara göre radikal ve uzlaşmaz olabiliyor. Bu bile DTP içerisinde bir "ılımlı- radikal" ayırımının yapay olduğunu gösteriyor.

Parti yönetimi ve meclis grubu arasında sorunlar yaşandığı iddiasına gelince.. Bir defa Partinin Eşbaşkanı bir milletvekili. Ayrıca milletvekillerinin tümü PM, 4'ü MYK üyesi. Yani milletvekilleri aynı zamanda üyesi oldukları parti yönetimiyle çelişki içinde!

Belki partinin örgütsel çalışmaları ile vekillerin parlamento çalışmaları arasında zaman zaman koordinasyonsuzluk veya iletişim eksikliğinden kaynaklı sıkıntılardan söz edilebilir. Her partide olduğu gibi DTP'de de çeşitli konularda zaman zaman görüş ayrılıkları da yaşanıyor. Ancak bunlar iddia edildiği gibi ayrışmaya yol açacak, çözüleneyecek kadar derin sorunlar değil.

SAHTE KÜRT PARTİSİ Mİ KURULACAK?

Ankara'nın siyaset kulislerinde konuşulan bir senaryoya göre DTP bölünecek, partiden ayrılan kimi "ılımlı" milletvekillerinin öncülüğünde yeni bir parti kurulacak, bu parti AKP'den katılılımlarla Meclis'te grup oluşturacak, bazı eski siyasetçiler de partide yer alacak. ABD'nin ve AB'nin de desteklediği bu projenin mimarlığını AKP'nın yaptığı iddia ediliyor. Kısacası, bu şekilde Kürtlerin AKP'si yaratılacak.

Gerçekleşmesi, gerçekleşse bile başarıya ulaşması neredeyse imkansız olduğu için eğer varsa bile çok ciddiye alınacak bir girişim değil belki ama, medyanın da dahil edildiği psikolojik savaşın en azından bir yönünü açıklıyor. DTP "yola gelmiyorsa,"sahte DTP yaratmak, tıpkı geçmişte yaratılan sahte TKP gibi...

DTP İÇ SORUNLARINI AŞMALI...

DTP, kendi iç sorunlarını hızla çözerek enerjisini siyasi çalışmalara yöneltmelidir. Karşılaştığı ağır baskı ve psikolojik saldırılar karşısında savunma psikolojisine girmek yerine, dışa açılmalı, aydınlarla, emek örgütleriyle, sivil toplum kuruluşlarıyla ve en enemlisi de halkla bağlarını güçlendirmelidir. Bunu başardığı oranda hem sadece Kürt sorununu değil tüm toplumsal muhalefeti parlamentoya taşıyabilir, ve hem de sistemin kendisini yalnızlaştırma politikasını boşa çıkarabilir.

ANF / 26.01.08

 

---