Kum torbaları – Tuna Kiremitçi

 

Kızılderili rehberin lafını bilmeyen var mı? Hani beyazlara yol gösterirken birden duruvermiş adam. Beyazlar da mecburen durmuş. Ne beklediği sorulunca da “çok hızlı yürüdük, ruhlarımız arkada kaldı” demiş: “İşte onları bekliyoruz.”

Gemi sektörü de hızla büyürken arkada bir şeyler bırakıyor ama bunlar ruh değil ölü insan bedenleri. Ölüler de gözü yaşlı aileler bırakıyor. O ailelerden de geriye öfke ve umutsuzluk kalıyor.

Her şey o kadar hızlı gelişiyor ki ne olduğunu anlayamıyoruz. Filika o kadar hızlı batıyor ki... İşçi iskeleden o kadar hızlı düşüyor ki... Patlama o kadar ani oluyor ki...

Başbakan da anlayamıyor, hatta ölenlerin çoluk çocuğu bile anlayamıyor.

Durup böyle şeyleri anlamaya zaten kimsenin vakti yok.

***

Bütün olay hız, günümüzde... Her gün dünyanın etrafında defalarca turlayan küresel sermayenin bizi bekleyecek hali yok. Hızlı olmamızı istiyor adamlar. Çabuk çabuk gemiler yapalım ve mallarını taşıyalım istiyorlar. Biz yapmazsak gider Çinli’ye yaptırırlar, Hintli’ye yaptırırlar. Hal böyleyken takılamayız küçük şeylere herkesin işi gücü var.

Bu iş güç canımızı alıyor ama olsun gemicilik sektörü tıpkı bir zamanların inşaat sektörü gibi “yükselen yıldız” olmak derdinde. Hızla büyümüş o inşaat sektörünün Marmara depreminde nelere yol açtığını da unutuveriyoruz aceleden, haliyle.

Hatta şu an isyan ettiğimiz filika kazasındaki ölümleri bile hayatın gailesi içinde unutuvereceğiz, değil mi?

Hayatın hızı bize o ölen insancıklar için doğru düzgün yas tutmak, sonra da şapkayı önümüze koyup düşünmek fırsatı bile vermeyecek, değil mi?

Nefes nefese koşturmaya devam edeceğiz. Düşünmeden, sorgulamadan, birer kum torbasına dönüştüğümüzü fark etmeden, öyle mi?

Bu iş hızlı tren faciasına benziyor: Hızlı gitsin diye yapılmamış, malzemesi buna uygun olmayan bir aleti raylar üzerinde uçurmaya kalktık ve bir dolu insan öldü. Şimdi de aynı şeyi tersanede yapıyoruz. Hızlı gitmeye hazır olmayan bir sektörü son sürat sürmeye çalışıyoruz. Trende insanlar öldü, tersanede de insanlar ölüyor.

Kızılderili gibi biraz durup ruhumuzu beklesek... “Bunlar bizi böyle nereye koşturuyor?” diye soranlara destek olsak... Kum torbası olmaktan kurtulur muyuz? Yoksa artık çok mu geç?

Vatan / 15.08.08

---