Paris-Berlin anlaşmazlığı finans krizinde AB’yi yavaşlattı – Le Monde

 

Dünyanın en büyük ekonomik gücü olan Avrupa finansal krizde dağınık hareket ederek kötü bir tablo çiziyor. Almanya ve Fransa’nın anlaşmazlıkları aşması şart

G8’in dört Avrupalı üyesinin cumartesi günü Paris’teki Elysee Sarayı’nda toplanmasının nedeni belliydi: Finansal krize karşı AB’nin tepkisinde fazlasıyla dikkati çeken kakafoniye son vermek. AB dönem başkanı olarak Kafkasya savaşında olduğu gibi davranan Fransa Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy’nin çevresinde Almanya Başbakanı Angela Merkel, Britanya Başbakanı Gordon Brown, İtalya Başbakanı Silvio Berlusconi ve Avrupalı yetkililerin en azından kullanılacak ortak bir dil üzerinde anlaşmaya varması gerekiyordu.

Şimdiye dek dağınık hareket ettiklerinden bu ülkeler, kendi başlarına davranıyormuş gibi bir hava verdiler ve dünyanın en büyük ekonomik gücü olan Avrupa adına kötü bir tablo çizdiler. Ortaklarını umursamadan herkes ‘kendi’ bankalarını kurtarma, ‘kendi’ insanlarını koruma derdine düştü. Hatta devletin tüm mevduatları güvence altına alacağını duyurarak anında Britanya sermayesini kendine çeken İrlanda gibi, kendi ek sıkıntılarını yaratanlar bile oldu.

Fransa’nın ABD’deki 700 milyarlık kurtarma planından hareketle ve Hollanda’nın önerisi üzerine 300 milyar avroluk bir Avrupa garanti fonu oluşturma teşebbüsü, Avrupa Merkez Bankası’nın desteğini arkasına alan Merkel tarafından reddedildi. Paris anında geri adım atmış olsa da bu olay, hâlâ temel bir görüş ayrılığının var olduğunu gösteriyor. Kendi kamu hesaplarında dengeyi yeniden tutturmayı becermiş olan Almanlar, bu tür bir fonun yine dengeyi bozacağından korkuyor. Almanlar Brüksel’in finans piyasaları için ortak kurallar ortaya koymasını istiyorlar, ama ekonominin tek elden yönetilmesi gibi bir şeye yol açabilecek her türlü fikre karşılar. Nitekim 1992’de Maastricht Anlaşması kabul edildiğinden beri, ‘Avrupa ekonomik yönetimi’ fikrine de karşı çıkıyorlar.

Oysa Fransa’yla Almanya arasındaki bu anlaşmazlık, Avrupa ortak hareket edecekse bu iki ülke arasında yakın bir işbirliğinin ne kadar çok gerekli olduğunun da altını çiziyor. Sarkozy geçen hafta Toulon’daki konuşmasında Merkel’den alıntı yapma şıklığını (veya kurnazlığını) gösterdi. Ne var ki ardından ortak bir hareket veya kısa vadeli çıkarların ötesine geçecek bir anlaşmaya varma iradesi gelmedikçe, güzel sözler havada kalıyor. (Başyazı, 3 Ekim 2008)

Radikal / 07.10.08

---