Kardeş Türküler umudu tamir etti - Koray Çalışkan

 

Çarşamba öğleyin Açıkhava’nın koltukları bomboş. Hıncahınç dolu mekânın halaylarla, ıslıklarla ıstanbul’u inletmesine daha dokuz saat var. Herkesin keyfi yerinde. ‘Vazgeçtim’, ‘Ağladıkça’ gibi dünyanın en güzel şarkılarını besteleyen Ara Dinkjian bir duvara yaslanmış, eliyle ritm tutuyor. Konserin adı ‘Yeni Bir Gün’. Kardeş Türküler’in konukları Okmeydanı Halkevi Çocuk Korosu, Sezen Aksu, Arto Tunçboyacıyan, Ara Dinkjian ve Aynur. ınsanlar Aynur’u konuşuyor. “Neden gelmiyor? Ne kadar hasta olabilir ki?” Geçen ay aynı Açıkhava’da protesto edildiğinde kendisini yalnız bırakmayanları böyle bir gecede yalnız bırakmasına herkes içerlemiş.

Niye gelmedi Aynur?

Kuliste Arto Tunçboyacıyan’la karşılaşıyoruz. Hrant Dink kadar kocaman sarılabilen tek insan. Adam tamamen kalbe kesmiş. “Niye gelmedi Aynur?” diye soruyorum. Gözleri bir yanıt veriyor. Yazıyla yorumlamıyorum.

Sahnenin önünde 20 cıvıl cıvıl çocuk. Okmeydanı Halkevi Çocuk Korosu’nun üyeleri. Çok heyecanlılar. Büşra Bilen yerinde duramıyor. Akşam ne söyleyeceklerini soruyorum: “Mirkut’u” diyor. Kürtçeymiş: “Abi, tokmak demektir. Kürtçe. Sen Kürtçe bilmiyor musun?” Yok diyorum. Övünçle “ben biliyorum” diyor, “anadilim”.
 Saat 9.00’da “Şarkılarımızı kimsenin başını eğmediği bir barış için, kimsenin kimseyi alt etmediği eşitlik üzerine kurulu bir kardeşlik için ve sadece ovalarda değil, dağlarda da güvercinlerin uçacağı bir Türkiye için söylüyoruz” diyerek Feryal Öney konseri açıyor. Arto Tunçboyacıyan tek başına 6 bin kişiyi, elinde bir kola şişesini çalarak kucaklıyor. Hepimize dokunuyor. Bir ara göz göze geliyoruz, Pelin Batu’yla kibar kibar flört etmediği bir anda bana da “su ister misin” der gibi şişeyi uzatıyor. Sanırım Sezen Aksu’yla birlikte gecenin en güzel giyinen kadını olan Nuray Mert’e laf atıyor. Sırrı Süreyya’yı selamlıyor. Sonra yine Pelin Batu’ya dönüyor.
 Arto tam bir ozan. Binlerce kişiyi coşturup, uzun bir kahkahadan sonra alınan ilk nefesin zevkini yaşatıyor. Aradan sonra Sezen Aksu mavi bir ay gibi sahneye doğuyor. Söylediği dört şarkı dört saniye gibi geçip giderken, Kardeş Türküler’i bağrına basıyor: “Kardeş Türküler’e teşekkür etmek istiyorum çünkü, sonsuz bir dirençle bize kardeşliğimizi hatırlatıyorlar.”

Sanat ve siyaset

Sanatın gücü böyle bir şey. Bize insanlığımızı, kardeşliğimizi en zor zamanda dahi anımsatıyor. Bir ara izleyenlerin ayak sesleri müziği bastırıyor. Sıkışık nizam en önde oturanlar hariç herkes halay çekiyor. Bu coşku insana “Acaba?” dedirtiyor. Acaba gerçekten bu kadar güzel insanlara rağmen barışamayacak mıyız? Umut tamircileri ellerinde sazları, Türkiye’nin demokrasi akordunu yapıyor. Bir de şu “sol”u doğru dürüst çıkarabilsek…

Radikal / 16.09.11

 

---