Kapitalizm açlığı dayatıyor, halklar ayaklanıyor!

 

“Ekmek ayaklanmaları”, İMF’den Dünya Bankası’na (DB), Dünya Ticaret Örgütü’nden (DTÖ) kapitalist-emperyalist düzenin “akıl hocaları”na kadar kan emici takımının gündemine girmiş bulunuyor. Emperyalist saldırganların noterliği gibi alçaltıcı bir misyonu üstelenen Birleşmiş Milletler (BM) ise, yağma ve kölelik dünyasının efendilerine uyarı üzerine uyarı yapıyor: “Ayaklanmalar daha fazla yayılıp sistem için tehlike oluşturmadan önlem alın”!

Bağımlı ülke yoksullarının açlığa mahkum edilmesi, ne kapitalist devletlerin ne yukarıda adı geçen sömürü ve yağmanın aracı örgütlerin umurunda. Bağımlı ülkelerdeki işbirlikçi rejimlerin ve kapitalist dünyanın efendilerinin tek dertleri, serveti bir tarafta sefaleti öbür tarafta biriktiren kokuşmuş düzenlerini yoksul emekçilerin öfkesinden korumaktır. Ekmek ayaklanmalarına duydukları ilgi de bu sınırlardadır. Çünkü bu açlığın esas sorumlusu bizzat kendileridir.

Bunun böyle olması akıl almaz bir vahşet olmakla birlikte hiç de şaşırtıcı değildir. Zira halkların açlığa mahkum edilmesi bazı “kötü adamların” basiretsizliğinin değil, kapitalizmin kaçınılmaz sonucudur. Servet bir tarafta sefalet öbür tarafta biriktiği, aşırı sömürü ise bu birikimi günden güne arttırdığı için açlık kaçınılmaz oluyor. Aşırı birikim krize yol açarken, krizin faturasını yoksullara ödetmeye alışık olan kapitalist-emperyalist düzenin efendileri, yoksul emekçileri ekmemeğe muhtaç bırakıyor. Başka bir ifadeyle ücretli kölelik düzeninde açlık bolluktan doğuyor.

Kapitalizmin hem akıl hem insanlık dışı olmasının çarpıcı görünümü olan “bolluktan doğan açlık” olgusu, bu barbar düzenin tarihin çöplüğüne gömülmesinin aciliyetine işaret ediyor. Açlık, sefalet, rezalet ve bu musibetlerin emekçilerin yaşamına çok yönlü yansımalarını yok etmenin tek yolu, kapitalizmi yıkıp, emekçilerin ürettiği zenginliği toplumun hizmetine sunan, sömürü ve kölelikten arınmış bir dünya demek olan sosyalizmi kurmaktır. Bunun dışında herhangi bir çıkış yolu bulunmamaktadır.  

Durum bu iken, kölelik dünyasının efendileri ne yapıyor? İMF, DB, DTÖ, BM gibi sermayeye küresel çapta hizmet sunan örgütlerle bu örgütlerin hizmetindeki işbirlikçi devletlerin aklına gelen ilk önlem, açlığa karşı isyan eden yoksulları kolluk kuvvetlerinin kurşunlarıyla öldürmek veya yaralamak oluyor.

Örneğin olayların ilk patlak verdiği ülke olan Mısır’da polis, halkın üzerine kurşun yağdırarak ayaklanmayı bastırmaya çalıştı. Yani düzenin efendileri, açlığa mahkum ettikleri yoksullar bu vahşete itiraz edince kurşunu reva görüyorlar. Bu zihniyete göre, kolluk kuvvetleri kurşun ve bombalarla ayaklanmaları kontrol altına alabiliyorlarsa mesele yoktur. Kaç insanın katledildiği, yaralandığı ya da zindana kapatıldığı ise onlar açısından ayrıntıdan ibarettir.

Fakat emperyalist düzenin efendileri, ayaklanan yoksul emekçileri sadece kurşun ve bomba ile dize getirmenin her zaman mümkün olmadığını deneyimlerinden bilmektedirler. Eğer açlık sorunu ile ilgili iseler bu, emekçileri açlıktan kurtarmak derdine düştüklerinden değil, düzenlerini aç emekçilerin yıkıcı gücünden korumak içindir.

Yukarıda adı geçen örgütlerin icraatlarına bakıldığında, dünyanın her tarafındaki emekçilerin ürettikleri zenginlikleri yağmalayıp büyük tekellerin kasalarını doldurmakla meşgul oldukları görülür. Kısacası bu örgütlerle işbirlikçileri, toplumsal zenginlikleri yağmalayarak bu zenginliği üreten emekçileri açlık ve sefalet cehennemine sürmektedirler. Onlar zenginleşip semirdikçe emekçilerin yoksulluk ve sefaleti artmaktadır. Açların öfkesini yatıştırmak için bir parça ekmek verseler bile, bunu açlık yaratan çarkın dönmesini sağlamak amacıyla yaparlar ancak.

Bu çark döndükçe, ne sömürü ve kölelikten, ne açlık ve sefaletten, ne emperyalist saldırganlık ve savaşlardan kurtulmak mümkündür. İşçi sınıfı, emekçiler ve tüm ezilenler için kalıcı çözümlere ulaşabilmek için yalnız sonuçlarıyla değil, kapitalist-emperyalist sistemin bizzat kendisiyle de hesaplaşmak şarttır.

---