"Meşruiyetini mücadelesinden ve haklılığından alan bir muhalefet, umut veren bir çıkış arayışı olacaktır"

Yüksel Akkaya ile sınıfın mücadelesinin ve örgütlenmesinin önündeki engeller üzerine konuştuk...

- İşçi sınıfı ve emekçi yığınların sermayeye karşı mücadelesinin alabildiğine zayıfladığı bir dönemdeyiz. Uzunca zamandır bir "tıkanma" tartışması yaşanıyor. Başka unsurları da kapsamakla birlikte tartışma daha çok siyasal özneler ve sendikalar cephesi üzerinden yürütülüyor. "Tıkanma" tespitinde geniş bir mutabakat olmakla birlikte bunun niteliği ve nedenleri üzerine konuşulduğunda yaklaşım farklarının ortaya çıktığı görülüyor. Siz tabloyu nasıl görüyorsunuz, sınıfın mücadele ve örgütlülük düzeyindeki mevcut durumu hangi temel nedenlere bağlıyorsunuz?

Bir binanın sağlamlığı önce kullanılan malzemeye bağlıdır. Örneğin normal kum yerine deniz kumu kullanıyorsanız bir süre sonra sıva patlamaya, duvarlar çökmeye başlar. İstediğiniz kadar iyi mühendislik hesapları yapın, güzel bir mimari oluşturun, demir zayıf ve harcı oluşturan kum bozuksa, inşaatın çökmesi, dökülmesi kaçınılmazdır. Dar ve geniş anlamda işçi hareketi için de durum böyledir. Eğer işçi sınıfını oluşturan işçiler kimliksiz, karaktersiz, kişiliksiz ise, kendisine güveni yoksa, korku ve kaygı içinde yaşıyorsa, istediğiniz kadar iyi örgütlenme modelleri kurun, iyi politikalar belirleyin, "tıkanmayı" aşamazsınız. Bu nedenle, öncelikle, işçiyi insan olarak, kendisine güven duyan işçi olarak ayağa kaldırmak gerekmektedir. Sınıf bilinci ile donanmış, kendisine güvenen, öfkesini sınıf mücadelesine yönlendiren bir işçi sınıfı varsa, işbirlikçi sendikalara rağmen işçi hareketi ve mücadelesi yükselecektir. Bu durumda sorun, sorunlu olan işçiyi değiştirmektir. Kuşkusuz, bunun için çok farklı araçlardan yararlanılabilir.

- Bugün ve yakın gelecek söz konusu olduğunda sınıfın mücadele ve örgütlülük düzeyinin yükseltilmesinin, sınıf mücadelesinin geliştirilmesinin önündeki başlıca engellerin neler olduğunu düşünüyorsunuz?

Emek ile sermaye arasındaki bu mücadelede, emekçilerin kendisine olan güvenini artırmak, sermaye cephesine de korku salmak gerekiyor. Sermaye cephesinin hem tek tek emekçilere hem de örgütlerine yönelik çok yönlü saldırısını püskürtüp, işçi sınıfını ayağa kaldırmak için kuşkusuz ideolojik bir duruşa ve bu duruşun gerektirdiği sağlam strateji ve taktiklere de ihtiyaç bulunmaktadır. Bu nedenle, işçiden başlayıp, örgütlerine kadar uzanacak sınıf eksenli bir mücadelenin araçları, bu araçların izlediği politikalar gözden geçirilmelidir. Yere ve zamana bağlı esnek politikalar üretilerek, toplumun diğer kesimlerini de yaygınlaştırılacak bir faaliyet hattı oluşturularak, günlük sorunları da dışlamayan, temel sorunları bir kaldıraç olarak kullanabilen bir toplumsal muhalefet ve mücadele hayata geçirilebilmelidir. Mevzuat içi kalmayan, meşruiyetini mücadelesinden ve haklılığından alan bir muhalefet, toplumsal çürümeyi, körelmeyi de bertaraf ederek, umut veren bir çıkış arayışı olacaktır. Bu süreç, siyasal yapıları ve sınıf örgütlerini de mücadelenin motoruna dönüştürerek, sonuç alacak bir konuma taşıyabilecektir.

- Elbette bunun bir reçetesi yoktur ama siz bu engellerin aşılması için kimler tarafından neler yapılması gerektiğini düşünüyorsunuz? Çözüm noktasında önerileriniz nelerdir?

Birbirini dışlamayan, eksiltmeyen, tersine bütün olanakları birlikte değerlendiren, bu nedenle de çoğalan bir mücadele olmazsa olmaz görünmektedir. Bu, hem emekçilere güven ve umut vermek açısından, hem de sağlam ve sağlıklı bir muhalefet hattı örmek için gereklidir. Emekçiler, kır ve kent yoksulları, güvenebilecekleri, sığınabilecekleri bir kale olduğun görmelidirler. Dayanışmanın ön plana çıkarıldığı, sistemin ayrılmaz bir parçası haline getirilmiş insanın, işçinin kendi kimliğine kavuşturulduğu bir ortam yaratmak, bunun mücadelesini vermek gerekiyor. Çözüm, bu belirtilenleri sağlayacak araç ve politikaların yaratılmasına bağlıdır. Bu nedenle siyasal yapıların sağlam, tutarlı bir ideoloji ve bunun gereği strateji ve taktik ile mücadele alanında yerini alması gerekmektedir.