Mum dibini aydınlatmazmış! / A Aydın

 

Peki Türk aydını nereyi aydınlatabilir? 

 

Bir grup aydın ‘hükümeti göreve çağır’mış!..

Çağırdıkları görev AB sürecini sürdürmek. Çağrı metninin içeriğindeki, emperyalist AB’den ve dinci AKP hükümetinden ‘demokrasi istemek ve beklemek’ temel sorununa geçmeden önce, çağrının zamanlaması konusunda birkaç söz gerekiyor. Çağrı, TSK’nın Kürt halkına yönelik sınır içi-dışı saldırılarının en yoğun olduğu bir süreçte yapılmıştır. Yani herkesin yüzünü sürmekte olan savaşa döndürdüğü, her iki tarafta da kaygı ve acıların arttığı bir süreçte.

Türk aydını işte böyle bir süreçte, saldırıya ilişkin pek çok soru işaretinin ortalıkta uçuştuğu bir sırada hükümeti göreve çağırıyor. Çağırdığı görevin içeriğinde AB emperyalizminden demokrasi beklentisi vardır. Ve bu aynı süreçte, ABD emperyalizminin Türk devleti üstündeki vesayeti en açık biçimde tezahür etmiş, düzen cephesinde dahi tartışılır hale gelmiştir. Tartışmanın özetinde ve soru işaretlerinin başında, ‘ABD izin verdi girildi, çık dedi çıkıldı’ (mı?) bulunuyor. Ve oluşan bu imaj, her türden düzen sözcüsünü fazlasıyla rahatsız ediyor.

Türk aydını hariç!..

Türk aydını, AB’ye girsek de demokratlaşsak diye bekliyor. Oysa emperyalizm olgusu ve kavaramı çok zamandır marksist literatürün bir ifadesi, marksistlere ait bir ‘özel’ bilgi olmaktan çıkmıştır. Tıpkı kapitalizm sözcüğü gibi. Bizzat kapitalistler tarafından da kullanılır hale gelmiştir. Dolayısıyla Türk aydını da emperyalizmi ve özelliklerini ve emellerini bilmelidir. Bunların arasında asla, ‘geri toplumları demokratikleştirmek’ maddesi yoktur. Birleşik Kırallık’ın sömürgelerine ilişkin ‘medeniyet götürme’ yalanı çoktan tarihte kalmıştır. ABD’nin Afganistan ve Irak için ‘demokrasi götürme’ yalanına ise, bir tek inanan bulunmamaktadır. Emperyalizmin tek hedefi dünya egemenliğidir.

Ancak Türk aydınının AB umudu boş bir beklentinin ötesindedir. O, AKP hükümetinin ‘AB’ye uyum reformu’ adı altında sürdürdüğü yıkım yasaları çıkarma ve uygulama programını da aklamış oluyor bununla. Bunlar devam etmelidir diyor. Devam etmelidir dediklerinin arasında polise canının istediği herkesi vurma hakkı veren ve bu hakkı kullandığında koruyan terörle mücadele yasası vardır örneğin. Yine örneğin, milyonlarca işçi ve emekçinin kazanılmış pek çok hakkını ortadan kaldıran, çalışma koşullarını 150 yıl geri götürecek olan SSGSS Yasası Tasarısı vardır.

Bu yönlü icraatın tamamını saymak bir gazete yazısının sınırlarına sığmaz. Bu nedenle listeyi uzatmadan şu söylenebilir:

Kitlelerin ‘mezarda emeklilik’ yasası adını verdiği bir uygulama ile ‘demokrasi’ sözcüğünü biraraya getirebilmek, böyle bir saldırıyı demokrasinin sınırlarına sığdırabilmek nasıl bir zihniyetin işi olabilir? Sözünü ettikleri, hiç kuşkusuz, burjuva demokrasisidir. Onlar telaffuzdan kaçınsa da bu böyledir. Ancak burjuva demokrasisi dahi burjuvazinin demokratlığıyla değil, işçi ve emekçilerin uzun yıllar sürdürdüğü dişe diş mücadelelerle ‘demokrasi’ haline gelmiştir. Sınıf mücadelesinin zayıfladığı veya gerilediği her anda ve yerde de burjuva diktatörlüğünün kara-kanlı yüzünü göstermek üzere elbette.

Demokrasi bekledikleri AB, bir emperyalist ortaklıktır. İster tek başına olsun ister ortaklık kursun, emperyalizm tepeden tırnağa gericiliktir. Demokrasi ise ‘halkın kendi kendini yönetmesi’ ilkokul tanımının ötesinde, insan hakları ve hukuku anlamında ilericilik gerektirir.

Gerici emperyalizm, her türlü gericilikle olduğu kadar, Türkiye’nin bugünkü hükümeti gibi, dinci gericilikle de işbirliği yapar, onu kullanır. Nitekim AKP hükümeti (yine Türk aydınının icadıyla, gerileyen halkın değil) ABD emperyalizminin ‘ılımlı islam’ projesinin bir armağanıdır bu ülkeye. Tüm dinler, ve elbette İslamiyet de en koyu gericiliğin kaleleri olmayı sürdürürken, nasıl bir aydın kalkıp bu kaleden demokrasi dilenebilir?

Türk aydını aklını peynir-ekmekle mi yedi, yoksa işçi ve emekçi kitleleri yanıltmakla mı görevlendirildi?

Temel soru budur ve bu soruyu öncelikle çağrı metnine imza atan kimi aydınlar kendilerine sormak durumundadır.

---