Partiyle devrime akıyor zaman

"Unutmadık,

sevmeyi

sevdiklerimizle gülmeyi

onlar için ağlamayı.

Onlarla birlikte

onların tereddüt etmeden

ölüme yürüdüğü

davayı büyütmeyi.

Biz unutmadık

unutmadığımızı

 dosta düşmana gösterdik."

Ölümsüzleşenlerin ardından yas tutmuyoruz. Nazım'ın dediği gibi "vaktimiz yok onların matemini tutmaya". Ne var ki ağlamamak nerdeyse imkansız. Düşmanın karşısında olmadıktan sonra ağlanabilir; hem de doya doya. Önemli olan gözyaşları inancı erezyona uğratan bir sel değil, yüreğimizdeki devrim ateşini daha da güçlendiren benzin olmasıdır. Alaattin Karadağ yoldaşın hem İstanbul'daki, hem Antakya'daki ölümsüzlüğe uğurlanışında akan gözyaşları, devrim ateşini daha da harlayan türdendi. Çıplak gözle bile görülebilen bir olguydu yükselen devrim ateşi. Alaattin yoldaş için akan gözyaşları devrim ateşini daha da harlayan benzin olmuştu. Yalnızca devrim sloganları değil, devrim ateşi de dostların yüreklerine güven, düşmanınkisine ise korku saldı.

Alaattin yoldaşı uğurlarken, ne denli güçlü ve kararlı olduğumuzu bir kere daha gördüm. Uğurlamaya katılım oldukça iyiydi. Ama katılımdan öte sloganların güçlü atılması, kortej disiplini ve en önemlisi de hemen her yoldaşın yüreğinden taşan öfke göz dolduruyordu. Gazi Cemevi’ne yürürken, devrime yürünüyordu. Cemevinde, Alaattin yoldaşla birlikte dillere yansımasa da yüreklerde devrim andı içildi.

Yoldaşlarda, Alaattin yoldaşı sahiplenme refleksi de, davanın sadece maddi olarak değil beraberinde manevi olarak da ne denli güçlendiğinin göstergesiydi. Alaattin'i ölümsüzlüğe uğurladıktan sonra evlerininin önünde beklerken, Alaattin'in aile dostları bize de "başsağlığı" diledi. Bu bile, Alaattin yoldaşın bizler tarafından sahiplenişinin, gözle görülür bir durum olduğunu gösteriyor.

Yoldaşlarla aramda sevgi adına güçlü bir bağ var. Ama Alaattin yoldaşı uğurlarken bunu çok daha güçlü hissettim. Bende de yoldaşlara karşı sevgi yoğunlaşmıştı, yoldaşlarda da yoğunlaşan sevgiyi hissettim. Bunda Alaattin yoldaşın belirleyici payı var. Yoldaş ölümsüzlüğe uğurlanırken yoldaşlık sevgisini daha da güçlendirmişti. Aslında uğurlamada yeniden örgütlendik. Daha doğru ifadeyle örgütlülüğümüz daha güçlendi. Güçlü örgüt, güçlü yoldaşlık, güçlü sevgi. Sadece Alaattin yoldaşla değil, Habip, Ümit, Hatice ve Hüseyin yoldaşlarla birlikte güçleniyorduk.
Sonuç olarak, Alaattin yoldaş bir kez daha gösterdi ki; partiyle devrime akıyor zaman.

M. Kurşun