Ve şimdi sen de uyuyorsun!..

Sen de Habip gibi, Ümit gibi, Hatice gibi, Hoca gibi rüyalardasın... Ve öyle güzel uyuyorsun ki asi gözlü yoldaşım...

Gurur ile hüzün arasında bir yerdeyim şimdi. Ama hüznümden değil akan gözyaşım, bunu bilesin. Onurun buğulandırdı gözlerimi. Başım dik ama! Yüreğinden tanıdım seni, nasırlı ellerinden. Buca’dan, Gazi’den, Ulucanlar’dan tanıdım seni. Barikatın ardında tanıdım, direnişte... Fabrikada, dişlilerin arasında... Faşizme karşı sıkılı duran yumruğundan, afişe çıkan yoldaşlardan tanıdım seni. Hepiniz birbirinize benziyordunuz; kararlı, inatçı ve komünist...

Sen ölmedin ki! Binlerce tohum bıraktın kan ile sulanan toprağa. Habip öldü mü ki? Ya da Ümit sırt mı döndü bize? Hatice yarın için yatmadı mı açlığa, söyle! Sen nasıl ölürsün? Kim der ki, Alaattin’im öldü? Nasıl ki kızıl Gül'ümüzü solduramadılar, nasıl ki Ümit'imizin bayrağı hala  dalgalanıyor ve Hatice'mizin kızıl karanfili hala avuçlarımızda yaşıyorsa, işte sen de öyle yaşıyorsun kızıl bayrağımızda! 

Ey yoldaşlar dinleyin Alaattin’imin türküsünü, Alaattin ölmedi, Alaattin haykırıyor hala:

''Tohumların tohumuna, serpilip gelişene selâm,

 Selam yaratana, Türkiye işçi sınıfına selam...”

Ve öyle güzel uyuyorsun ki asi gözlü yoldaşım,

Öyle yakın rüyalardasın ki!..

Ü. Altınçağ